Schetsen, deel 12

194    LIENTJE'S CENTEN.

Zij begon weer te huilen, maar grootvader werd nijdig.

„Huilen is geen rekenen,” zei-ie scherp: „as-ie ’t vergeten is, reken ’t dan voor.”

„Ik heb met de centen geen haast,” snikkerde ’t meisje: „as-ie z’n vuilen brief intrekt” ....

„Welke vuile brief,” vroeg de huzaar.

„Ik heb jou toch niks gedaan, om ’t uit te maken,” huilde ze: „dat doet toch geen fatsoenlijke jongen!"

„Jij mot de eer an jóu houen,” sprak grootvader bot: „jij ben om hem niet verlegen, ’n Jongen die ’n meissie afschrijft — zoo maar zonder één enkele reden — as-ie vijf volle maanden met ’r geweest is, die handelt zoo laag, dat je blij mag zijn niet met ’m getrouwd te wezen. Dat had ellende gegeven. En daarover spreken we niet meer. Ja, we willen wel weten, dat we blij zijn dat ’t zoover gekomen is, man. Betaal je, of betaal je niet?”

„Ik weet van niemeer as vijf gulden,” herhaalde de huzaar: „laat zij zeggen hoe ’t klopt.”

„Vooruit dan! Zit niet met je mond vol tanden,” drong grootvader: „is ’t vijf of is ’t zeven?”

„Zeven,” zei Lientje mat, en zich verzettend tegen ’r lust om ’t over heel andere dingen uit te gillen, rekende ze slapjes „eerst voor drie maanden, op ’n Zondag twee-vijftig — toen veertien dagen later vijftig cente — toen ’n kwartje voor sigaren” ....

„Mot ik die betalen?”, kwam Nelis los: „heb jij mijn niet getracteerd?”

„Nee,” ontkende Lientje nog matter: „’t was op *n Woensdagavond — net toen ’t gong regenen, toe we in de Passage liepen” ....

„Dat lieg-ie!” zei Nelis voor ’t eerst onstuimig, na z’n geweld achter de alkoofdeur: „en die vijf-en-twintig centen verdraai ’k alvast!”

„Dat zallen we zien,” sprak grootvader, die weer