Schetsen, deel 12

LIENTJE S CENTEN.    193

„Dadelijk,” bevestigde Nelis, sarrend met zilvergeld in z’n zak rammelend: „as je maar zeit hoe! Mot ’k ’t door ’t sleutelgat stoppen? Da’s me god-beterme nog nooit overkommen — arrest in ’n donkere alkoof! En nie-eens de ruimte om me beenen languit te steken!”

Besluiteloos hield ’t oude mannetje den sleutel in knokel-handje. Dan, grimmig, smeet-ie de deur open. ’t Glimmen van knoopen, tressen, sabel door-vreemdde ’t alkoof-geschemer.

„Dank je wel,” zei Nelis, grinnekend-zeker binnenstappend : „dat heb-ie slim geflikt, ouwe heer, maar ^?n twééde keer zou ’k ’t niet doen.”

Met de sabel tusschen de beenen, ging-ie kalm in ’n leunstoel zitten. Z’n omhandschoende hand streek de stevige snor, de oogen keken driest van ’t mannetje met ’t witte haar, naar de gebogen grootmoeder, van de grootmoeder naar Lientje.

Z’n heel pootig lichaam, forsch en gezond in de spanning der uniform, z’n gebruind, mannelijk-brutaal gezicht, de glanzing van ’t gevest, de felle opkleuring van kraag en tressen, bevloekten ’t kamertje met de kleine voorwerpen, ’t schuchter behangsel, de ver-legen-glimmende meubeltjes. Lientje die z’n kant niet uit dorst kijken, hield ’r oogen niet van de poes op de schutting af, snoot telkens ’r neus. Grootmoeder, bang, onrustig voor ’t gebeef van den ouden man, slurpte kleine slokjes van ’r kom.

Toen, vlak na ’n schellen kraai van den haan, vroeg grootvader kort en bondig: „Nou ? De centen ?” „Die had je straks kennen vragen,” ginnegapte de huzaar: „zonder die bezopen streek uit te halen. Hoeveel was 't Lien?”

„Zeven gulden,” antwoordde ze zacht.

„Hoe reken je dat?”, vroeg-ie verwonderd: „ik ken me d’r maar vijf herinneren.”

Schetsen Falkland. XII.    13