Schetsen, deel 12

LIENTJE'S CENTEN.

„Nee,” zei ’t mannetje stug. Nou-ie door ’t gelach van den smeerlap minder beefde, zag-ie Lientje’s hortend-schokkenden rug. De wrok giftigde ’m naar de keel, dat de meid om zoo’n Judas zat te grienen. Zoo oud as-ie ’r gekend had, was ze ’n eerlijke, oprechte kleindochter geweest, die niks verborgen hield, ’n kind dat elk centje omkeerde en wat ze wegleggen kon op d’r spaarboekje zette. Liep ze niet liever ’n half uur as ’n tram te nemen? En nou ? ’n Heele maand loon, *n maand sappelen-van-vroeg-tot-laat na de weerlicht, terwijl de vent ’r liet stikken!

„Zeg jij wat, Lientje,” drong groomoe aan: „met chagrijn krijg je je centen niet terug! Zeg an groova dat-ie de deur opendoet! Die man is zoo woest dat-ie straks op me hoejedoozen trapt. Hoor ’m lachen! Toe nou!”

Lientje’s rood-behuild gezicht met de gezwollen oogen dook boven ’r handen. As Nelis zoo in z’n hummeur was, meende-ie ’t misschien anders, kwam-ie mogelijk op z’n gemeenen brief terug. Hij móst ’r op terug kommen, wou ze ’t niet besterven....

„As je de sleutel niet omdraait,” sprak ze plots-besloten: „ga ik d’r vandoor! Daarvoor heb ’k ’m niet geschreven! Is dat ’n malligheid, groova!” „La-me maar rustig leggen!”, lach-schreeuwde de huzaar: „’k weet alleen niet waar ’k in ’t donker ’t sap van me pruim mot loozen! Mag ’t in je bedstee, groomoe?”

Zwaar op z’n uitgegane pijp smakkend, stond groova beverig op, redeneerde met de deur:

„Ben jij van plan, vent, me kleindochter d’r zeven gulden werom te geven ja of nee?”

„Natuurlijk,” lachte de man in de alkoof: „dat heb ’k ’r zelf geschreven!”

„Maar dadelijk!”