Schetsen, deel 12

L2ENTJ&S CENTEN.    191

eerst de laatste dagen an groomoe had durven laten lezen. Hij zag van V af, had — loog-ie — voor Indië geteekend. De centen die-ie van ’r geleend had, zou-ie ’r sturen.

Grootvader verweet niks. Hij had ’t an den vent z’n oogen gezien, de oogen die niet deugden, 't Was ’n goeie les voor de toekomst — as ze wéér is zinnigheid in ’n jongen kreeg — d’r waren meer jonges as kerken! — om ’t niet achter den rug van de menschen, die meer van ’t leven hadden gezien, te doen. Maar de geleende centen, dat was ’n lage streek — daar liet-ie ’t niet bij — daar was verhaal op te krijgen — daar zou-ie werk van maken! Op groova’s driftig bevel, waaraan ze zonder verzet gehoorzaamde, vagelijk hopend, dat de huzaar van idee zou veranderen, schreef ze ’n brief, ’m smeekend als goeie vrinden afscheid te nemen, voor-ie naar Indië trok. En de soldaat, brani met de hanepooten van de jonge meid, die op ’m verkikkerd was, liep in den val. Zoo was-ie in ’t huisje, of ’t ouwe grootvadertje zei dat-ie ’m apart wou spreken en toen Nelis de alkoof binnen stapte, dee-ie de deur op slot....

„Me kleindochter in de steek laten, daar kennen we niks tegen doen, valsche kerel!”, had-ie bleek-van-woede geschreeuwd: „maar d’r zuur-verdiende centen — geef je terug!”

De oplichter! Vièr weken loon van een-vijf-en-zeventig. Zeven gulden! De stomme meid om ’r in te vliegen!....

„Doe de deur nou maar open,* zei grootmoeder, angstig door ’t gelach van den man in de alkoof, bang voor de heldere sprei op ’r bed, waarop-ie met z’n stoffige schoenen most zijn gaan liggen: „met geweld krijg j^{e n}i^et terug — as hij d’r gelukkig mee denkt te wezen — laat-ie ze dan houen” ....