Schetsen, deel 12

190    LIENTJE¹ S CENTEN.

hahaha! Al mot ’t tot vannacht duren, hahaha! ’s Kijken of jullie op je stoel gaat slapen, hahaha! Ik leg, hahaha!” ....

In de kamer lachte niemand mee. Grootvader wreef zich ’t zweet van *t bevend hoofd; grootmoeder keek naar de koudwordende koffie; Lien, heelemaal van streek door den brutalen, zekeren, sarrenden manne-lach, dompte ’r gezicht in de handen, snikte ingehouden.

’r Was reden toe. Van ’r twaalfde jaar door ’r grootouders opgevoed, was ze in ’r betrekking, zonder dat ’r iets van gemerkt werd, met ’n huzaar an ’t vrijen geraakt. Eerst na maanden, door ’n toeval, had grootvader ’r gesnapt. De geweldige herrie thuis, ’n herrie waaraan de buren te pas waren gekomen, omdat grootvader in z’n drift vergat dat Lientje geen kind meer was, die herrie kwam nauwelijks tot bedaren door ’t bezoek van den huzaar, die, nu ’t zoo ver was, toestemming van grootvader en grootmoeder vroeg. Lientje was zoo door ’t dolle heen, snikte zoo wanhopig, zag ’r zoo ellendig van verdriet uit, dat de ouwetjes ja móésten zeggen, hoe graag grootvader geweigerd had, omdat de man die ’t s t i e k u m met z’n kleindochter an had gelegd, ’m niet anstond.

Da’s ’n jongen met kwaje oogen in z’n hoofd, had-ie dadelijk an z’n vrouw gezegd. Maar grootmoeder, ook door den knappen huzaar ingepalmd, had z’n bedenkingen heengepraat. Vijf maanden had de vrijage geduurd. Eiken Woensdagavond, ’s Zondags om de veertien dagen, waren Lientje en Nelis kort op bezoek geweest. De laatste drie Zondagen Lientje alleen. Want de huzaar was naar ’n ander garnizoen overgeplaatst — en Lientje liep met ’n vuilen, gemeenen brief in ’r zak, dien ze