Schetsen, deel 12

LIENTJE’S CENTEN.    189

Buiten was alles in de rust van ’n Hollandsch burgertuintje — binnen groeide ’n orkaan van on-gewoon-verbolgen menschen.

„Voor ’t laatst,” dreigde Nelis: „as j'm niet opendoet, sla ’k de rommel kort en klein!”

„Dat mot jij dóén,” hakkelde grootvader, haast in z’n woorden stikkend door z’n opgekropte drift én door ’t tusschen de tanden bungelend pijpje: „dat wil ik wel is zien! As je ’n poot an me boeltje uitsteekt, zend ’k Lien na de politie, jij laffe kerel, jij soldaat van niks! De politie mot ’t maar uitmaken!” Achter de deur rinkelde staal.

„O God, hij trekt z’n sabel!” angstigde grootmoeder, half uit ’r stoel opstuttend. Tegelijk rumoerde de stem van den opgesloten huzaar:

„Mot ’k ’t slot met me lat opensteken ? Jij brandt je vingers, hoor! Da’s goddoome nog nooit vertoond! Daar staat gevangenisstraf op — iemand opsluiten — iemand van z’n vrijheid berooven! ’t Slot gaat ’r an! ’k Waarschouw je!”

„As je ’n krassie an de deur geeft, haal ’k politie”, schorde ’t mannetje. Hij zei ’t met nadruk, toch zoo hevig bevend, dat-ie ’r bij most gaan zitten.

Even drong ’n zoo lieve stilte door ’t raam binnen, alsof de struikjes bij de schutting in de kamer zelve ritselden, ’t Wekkertje op den schoorsteenmantel tikkerde, de koffie boven ’t spiritus-lichtje plofte rustige schokjes.

Toen, op ’t oogenblik dat Lien meende, dat de driftkop met z’n sabel ’t slot zou forceeren, kwam ’r verademing.

Ineens luid-op lachend, begon-ie ’r ’n lolletje van te maken.

„Verrek!”, schreeuwde-ie, de sabel lawaaiend in de scheede terug-stompend: „dan ga ’k op groomoe d’r bed leggen! ’s Kijken wie ’t langste geduld het,