Schetsen, deel 12

lientje’s centen.

Nelis’ kwaadaardige voet schopte tegen de deur — het beschot kraakte, bewoog onrustig, deed de portretten van groova en groomoe op het bloemetjes-behang flappen.

„Doe open!”, brulde-ie verwoed: „of ’k trap de boel in!”

„Eerst de centen!”, schor-schreeuwde ’t mannetje, zoo bleek dat de sproeten z’n gelaat als zwarte stippels beleien. Alles beefde an z’n lichaam. Z’n handen trilden, z’n lippen mumden of-ie sprak, z’n pijp schudde nerveus tusschen de tand-stompjes.

„God nog toe, wat ben je begonnen,” klaagde grootmoeder, die in volle onthutsing voor de gedekte koffie-tafel was blijven zitten. Elke dreuning der deur gaf ’r ’n hartklopping, sloeg ’n knippering in ’r oogleden.

Lientje, gevlucht bij ’t raam, vuurrood van opwinding, keek zonder ’r iets van te zien naar ’t perkje geraniums en ’t door grootvader pas geverfd kippen-rennetje. De zon befleurde den grasband in den versten hoek — de rest van schulpen en grint lag reeds in schaduw. Poes, op de schutting, beloerde musschen in ’t tuintje, naastan. In de ren vadzigden de kippen, verwroet in warme zand-bulten....