Schetsen, deel 12

184    VERZ0EN1NGS-FEEST.

geslikt — ze kon geen visch zien — en van de patrijs, die ’n lucht had of-ie bedorven was, was ze haast ziek geworden. Ook de asperges, welke ze niet met ⁹r vingers durfde aanvatten — angstig had ze geneusd hoe Willem ze at — waren een marteling voor ⁹r geweest. Bij de altijd loerende oogen der vrouwen, had ze, met ’n gelaat dat in stijfsel gestreken leek, geglimlacht, geglimlacht, geglimlacht... Jan’s moeder vond ze ’n lief mensch — ’r schoonzusters haatte ze met den haat van ’n vrouw, die zich vernederd voelt. As ze straks de deur uit was, hoopte ze ze nooit meer terug te zien, de hartelooze gekkinnen, die niet voor ’r bróód op de planken hadden gestaan ....

De lepels tikten, de papegaai schreeuwde schor naar de zonzij.

„Daar gaan ’n dominee, ’n pastoor en ⁹n rabbijn voorbij — jullie praten me ooren doof,* grappigde Gerrit.

Tegelijk vroeg Trui: „Vin-je de taart niet lekker, AméheP*

„Heerlijk,* loog de jonge vrouw: „ik zat maar effen zoo.*

„Geef ’r nog ’n stukkie," zei moeder, ⁹r trillende hand naar de taarten-schaal strekkend.

Dientje reikte de taart aan, maar Jan die z’n horloge bekeken had. zei: „Moeder, broers en zusters — ik dank jullie, ook namens m’n vrouw, voor ’t déjeuner. Maar we hebben geen tijd meer te verliezen. De trein gaat om vier en ’t is over half. Ik dank jullie nog eens — en drink jullie gezondheid* ...

In de schaduw der opstaande lichamen, sloegen de kristallen glazen als zilveren gongen — en Gerrit, die ’m heusch om kreeg, riep dwaas-luidruchtig: „Jan en Amélie leven hoog, hóóg, hóóg!...*