Schetsen, deel 12

180    VERZOENINGS-FEEST.

bleef hij habitué — in gezelschap van ’t mènsch. Die verhouding zou zoo gebleven zijn, misschien op den duur slimmer geworden, ware ⁹r niet plotseling *n ongeluk gebeurd. Op ’n Zondagmiddag — ’$ morgens was ze naar kerk geweest — zakte moeder in mekaar, door ’n beroerte getroffen. Urenlang lag ze bewusteloos, en omdat onder zulke omstandigheden ’t plicht is kinderen te waarschuwen, kreeg ook de verloren zoon ’n stadstelegram. Bij wat ze dachten ’n stèrfbed te zijn, gaven ze mekaar de hand, koeltjes en vormelijk, maar ’n hand. Deheele week bleef moeder bedenkelijk, toen knapte ze vlugger op dan iemand had durven onderstellen. Den tienden dag, in ’t zonnetje voor ’t raam zittend, met ’r sterk-bevend hoofdje bij de lustige kleuring der bloemen in ’t rek, moeilijk de zwoele voorjaarslucht slurpend, telkens door den papegaai opgemon-terd, die om de halve minuut ’n . ... „Dag liefie-ie-ie-ie!^w óf ’n ordinair woord schorde, begon ze met Guusje, Trui, Dientje over Jan z’n meissie te spreken — dat ze op ’t randje van de dood had gelegen — dat ze zoo blij was geweest ’m weer te zien, — dat as ’r, godbeware, wat overkwam, ’r vrede in de familie most wezen — dat ’n mensch z’n zin ⁹n mensch z’n leven was — dat ⁹r niks op ’t meissie te zeggen viel — dat ze vóór ze ⁹r oogen sloot.... Hakkelend in ’t malsch zonlicht, dat ⁹r deinend grijs haar als zilver-stengels doorwoelde, stokte ze en uit ’r dikwordend oogwit stotterden tranen ⁹r wimpers langs. Wel had Jet rustig betoogd, dat moeder dien avond met Jan ⁹t grootste woord had gehad, ⁹r ⁹t sterkst op tegen was geweest, ’r z’n dooden vader bij had gehaald — wel was Guusje opnieuw begonnen te verwijten, maar toen afgetakeld moedertje, ’n schim van vroeger, driftiger beefde, ’r snikkend op bleef staan, dat ze al ’r kinderen bij zich wou hebben