Schetsen, deel 12

VERZOENINGS-FEEST.    179

zenuw-beving in de halsspieren had overgehouden, knikte lachend-goedkeurend.

Jan, de bruigom, stak onhoffelijk den brand in z’n sigaar, dampte om zich ’n houding te geven — Amélie, de bruid, schraapte nerveus roomstrookjes van ’r bord.

Het was dadelijk ’n ongure, gedwongen maaltijd geweest, ’r Was te veel aan voorafgegaan. Nog geen half jaar geleden, veertien dagen na den dood van Dientje’s man — Dientje, die tusschen Willem en Gerrit inzat — had, Jan, kort voor beurstijd, z’n broer Piet in ’n lunchroom in vertrouwen genomen — hoe-ie smoor-verliefd op ’n koriste van ’n operette-gezelschap was, ’n door en door fatsoenlijke meid, waarop niks te zeggen viel — èn dat-ie ’r tróuwen wou. Of Piet de andere familieleden, meer in ’t bijzonder moeder, wou voorbereiden. Piet had geantwoord, dat Jan dól was. Zoo’n juffrouw, die meer dan eens in de raarste kostuums, met d’r beenen in tricot, was opgetreden, trouwde je niet, al was ze nog zoo zuiver op de graat. Maar omdat Piet’s gezonde bedenkingen volkomen op Jan’s obstinaatheid afstuitten, Jan driftig werd bij ’n paar ondoordachte woorden van z’n ouderen broer, telefoneerde Piet — na beurs — de familie bij mekaar, had ’r ’n nijdige conferentie plaats met ’t te voorzien gevolg, dat Jan zich met iedereen brouilleerde. Z’n moeder, zusters, broers negeerde-ie stijf, als-ie ze in ’t publiek ontmoette. Soms, bij Carré of in schouwburgen, was ’t ’n penibele botsing, wanneer Guusje met Gerrit, Piet en Jet, of Willem met Trui dicht naast Jan met z’n juffie kwamen te zitten, ’t Was of-ie ’t 'r om dee, of-ie ze met opzet voor d’r hoofd wou stooten. Zelfs in de koffiehuizen, waarvan-ie wist dat z’n broers en zusters gebruik maakten,