Schetsen, deel 12

VERZOENINGS-FEEST.

Piet’s mes tikte tegen den rand van ’t bord — om stilte verzoekend in ’n vervelende pijnlijke stilte, en omdat-ie zóó wel ’t woord had kunnen nemen, daar tot zelfs de papegaai z’n bek hield, klonk ⁹1 vinnig gehamer van ’t staal op ⁹t porselein, om iets vragend dat niet gevraagd behoefde te worden, ⁹n weinig mal.

’t Had dan ook juist de verkeerde uitwerking. In eens werden ze wakker.

Jet, tusschen bruid en bruidegom in, die achter ’r hand zat te gapen, omdat ze zoo vroeg op den dag geen wijn kon verdragen, boog zich over de tafel, vroeg in verwonderings-toon: »Gut, ga jij spééchen, Piet?*

„Daar heeft-ie ⁹n kwartier over zitten broeien!", riep Trui met ’r mond vol taart.

Gerrit, Piet’s tafelbuur, die ’t van de zware bourgogne te pakken had, deed ⁹t luidruchtigst, bootste met een langgerekt tèteretètetèèèèèèè... 'n fanfare na.

Willem, blij dat ⁹t scheidings-tijd werd, klapte zoo met z’n zware handen, riep zulke overdreven bravo’s, dat Trui ’m vinnig met ⁹r knie anstiet, waarlijk gegeneerd voor den bruigom.

Alleen de ouwe moeder, die uit ’r beroerte ’n