Schetsen, deel 12

MUZIEK- VERHEUGENIS.    *77

wier wanden rijzen uit grotte-mysterie. Z’n vingers betippen, beglijden de toetsen, z’n tenger lichaam buigt, z’n hoofd nijgt — en je oogen sluitend, om dat, dat ongekende, sublieme, in eigen eenzaamheid te ondergaan, dool je naar ’t grauwe van den avond, ’t tintel-stoeten der sterren, ’t geschim van de maan — herzie je ’t grijs-bruine landschap, ’t donker gedruil van de duinen, ’t staalglanzend loomen der plassen met wieren en biezen en klavers en bezies, ’t plotse aanzwermen der zwaluwen, 't dompe gevlucht van spits-zwarte meeuwen. Het wordt ’n verrukking, zoo innig, zoo één van golving, zoo extatisch-gevarieerd, zoo ongemeen en voornaam, dat de applaus-roffel, aan ’t einde, je ’n modderlawine gelijkt____

S u b-a anteekening H. Het is te waardeeren, dat niet een elk zulke ongezonde droom-besluipin-gen bij dat ondergaat. Ca finirait mal. En onthutsende, overmachtige kunst, kunst, die de piano tot ’n menschelijke Ziel metamorphoseert, schijnt ongepast in een tijd, die betere bachanaliën kent en beëert.

S u b-a anteekening I. De droevigste herinnering aan Leopold Godowsky zullen de in Nederland blijvende piano’s zijn. Bij eene bevolking van vier k vijf millioen, resten er voorzeker honderdduizend, honderdduizend hannekemaaiende klapper-machines, honderdduizend stotteraars, maat-uitbrakers, akkoord-beklinkers.

S u b- a a n t e e k e n i n g J. Er zijn te veel muilbanden — te weinig paternosters (handboeien) in de landen der kunst.

Oct 1905.

Schetsen Falkland. XII-