Schetsen, deel 12

176    MUZIEK- VERHEUGENIS.

eens deed ’k ’t wéken — en loerend om centen; ’n orgeldraaier, strompelend achter z’n kast, als-ievan huis naar huis trekt, de boterhammenprop an z’n spanriem, ’t zwaarheupig wijf voor ’m uit — is-ie ’n te bespotten muzikant? Draait-ie naast de sfeer der gamma’s, vingeroefeningen, polka’s, cake-walks ?

Eén diepe, vorstelijke ontroering heb ’k te biechten — goddank. Als ’n onstoffelijk mensch, ontlast van ergernissen, bedenking en weerstreven, opgedragen door 'n bevreemdende kracht, ’n teere, subtiele, vrouwelijke, lief koozende, dan zonder bruskheid forsch-overdonderende majesteitelijke — ben ’k gegrepen, bedwelmd, ontvoerd door ’t voor mijn gevoel stuitendst, vijandelijkst holz-und-stroh-instrument, door ’n piano, n waarachtige piano, die'door de bezieling van ’n klein lichaam, door de genialiteit van éindelijk weer eens ’n niètgrutterig, niét burgers-mans-kleffe, niet peuterend-gekunstelde, noch lange-haar-achtige échte kerel, tot ’n wonder, ’n aanbiddelijkheid, ’n jubel van fantasie en verteederende klanken werd. ’n Piano, dat getolereerd gerasp, die beurs-geknauwde toon-combinatie, schier zonder verrassing, ander leven, rake oorspronkelijkheid, ’n piano, bek met witte tanden en stompjeskiezen, duivel voor vingerkootjes en voedstermoeder der heirschare lesgevers — is, o, onvermoeidheid en vreugde! — in de handen van Leopold Godowsky ’n fontein van rijkst-stuivende, in ’t zonlicht voortklaatrende tinten en kleuren, ’n regenboog die langs den einder vloeit, langs grijs en heen-wijkend wolkengenevel, ’n rozenbed met dauw aan de blaren en zacht-wie-kend vlinder-beweeg, ’n neerslag van maanschijn op kartelend water, ’n zwane-aandrijving in vijvers