Schetsen, deel 12

174    MUZIEK VERHEUGENIS.

Maeterlinck schreef een dwaas boek over de S t i 11 e.

S u b-a anteekening B. Ter zake van Kunst, waarover zooveel gepraat, gerumoerd, geheftigd wordt, dat men zich suffig afvraagt of zij er nog wel is — te dier zake, schijnt een sappig radijsje, aangenamer kost dan de pompeusheid van ’n worm-stekigen pompoen. Evenwel de overdaad van radijsjes, de aanvoer per wagon- en schuitladingen, bezwaart het gemoed. Als men in iédere woning ontbijt, luncht, middagmaalt, musiceert, brengt men het peil der muziek tot de kleverige zorgen van ’n huishoudboekje.

S u b-a anteekening C. Eerst dan zou Muziek weer eene volkomenheid zijn, als men haar te hooren kreeg op ’t gewenscht oogenblik.

S u b-a anteekening D. Hebt elkander lief — bij de theetafel. Maar haat elkaar met gloeiendsten, purperen, woest-vlammenden haat, om ’t tergend lawaai van middelmaat. Dit rijmt. Per ongeluk. Haat is een ding om te verafgoden. Bijzonderlijk in ’t geval van Muziek. De menschheid haat je nóóit. Je venijnigste haat tegenover de menschheid staat op ’t granieten voetstuk van innige genegenheid. Je haat, bij ’t banaal, arrogant, opdringend Gedoe der Muziek, die de allures van Iets aanneemt en té-over-dikwijls burgerlijk gebroddel is, kan niet machtig genoeg worden uitgesproken. Omdat dat laffe gedoe van allen dag, de pracht en grootsch-heid der uitzonderings-muziek door de goot tracht te halen. Alle piano’s moesten rondom Naatje op den Dam verbrand worden en langs de huizen der echte, gebenedijde kunstenaars dienden we op de teenen te loopen — zoo we niet knielden.