Schetsen, deel 12

MUZIEK- VERHEUGENIS.

tot kelder weten te woekeren, zoo het geluid, het geweld, de volheid dier in kunst gedragen, bevleu-gelde stem, ons bij nacht en ontij, ’s morgens, ’s middags, ’s avonds, in de woonkameren vervolgde, zoo dagelijks ’n bovenbuurman ons hoofd met klassiek reciet bekletterde, ’n nevenbuurman verzen van Laurillard door de wanden drééf, ’n onderbuurman proza van Van Deyssel ópbonkte, ter strate ’n vibreerende phonograaf Kloos’ „Ik ben een Godin ’t diepst van mijn gedachten”, óver ’t keffen van hondjes en ’t uitschreeuwen van bloemkool héén, naar onze ruiten daverde, zoo dit alles — en waarom niet? — de huizen ontrustte, gelijk het muzikaal studeeren onzer buren het sinds de tijden der Tubanten, Kaninefaten, Brukteren doet — zouden wij met minder fraicheur de evolutiën op het Tooneel accepteeren. Uur aan uur tarbot en tong, caviaar en versche kreeft ontstemt de vraatzuch-tigste maag....

De imponeerende Kunst-Ruimten, meer bijzonder in het Nederlandsch Heelal, van Tessel via Zuidelijk-Limburg, van Vlissingen tot Sneek, en v o 1 d’ o is e a u aanschouwend, zonder nog de positieve gegevens van statistisch materiaal, dringt zich de nagenoege zekerheid op, dat wij ons zelven, ons vaderland, onze gemeenschap mogen gelukwenschen. Naar alle zijden zijn we zoo oververzadigd door Kunst, dat we, gelijk zulk een agregaatstoestand het eischt, de heerlijkste kristalisatie, als in een stalactietengrot, en dat zonder éénige nationale moeite, zien bloesemen, fleuren, volgroeien. Iedere, ’n luttel degelijke familie, heeft zonen of dochteren, die in den bepaalden kring, om hun (haar) opmerkelijke kwaliteiten van zang, muzikalen aanleg, schrij versbegaafdheid, teeken-gave, etc. gevenereerd worden. Het is moeilijk