Schetsen, deel 12

MUZIEK- VERHEUGENIS.    171

in het klanken-bachanaal, de tonen-stuiving, het harmonieuze gedraaikolk der concertzalen geworpen. Af en toe teekende ^}k aan. Weerbarstig of gegrepen. Erkennend of rancuneus.

De hoofddwaling is deze, dat we van onze pril-prilste jeugd, in huizen met één-steens-muurtjes gemarteld worden. Tot het wel-overwogen overheidsbegrip, om naast ’n wijk als „De Pijp”, met haar weemoedig-lief architectonisch geheel, haar saam-groei van vlakken, kleuren, fraai-bezonnen aspecten, ook eene zoodanige, niet voor een èlk toegankelijke M u z i e k-w ij k te scheppen, tot dat voortreffelijk inzicht, kwam men tot heden niet. Die aarzeling, dat gedobber, dat halveeren, dat mateloos vrijlaten der muziek op markten, pleinen, straten, in, om, achter, voor, boven, beneden, terzijde, links, en rechts, van elke burgermanswoning, heeft een weinig onze fraicheur verstompt. En zónder fraicheur, plegen we — hier spreek ’k als man — onze lijfs-sensatie te ondergaan, als wen we in ongeschoren toestand des coiffeurs winkel alreede gesloten vinden en onbehaaglijk-ouwbakken den staat der raspige kin dien dag gedwongen aanvaarden. De muzikale ontvankelijkheid dezer eeuw, zoowel in stad als dorp, verhoudt zich tot dien staat. Want luistert. Zoo het zeggen van Hamlet’s monoloog: „to be or not to be” — of de dictie der Vondelsche rei „Wie is het die zoo hoog gezeten ... .” of (meer aardwaarts) de onstuimige voordracht der Coppée’sche „Werkstaking”, inclusief ’n brok van de „Dertig jaar uit het leven eens dobbelaars” —, zoo de vlammende cadans der in reciet zwelgende menschelijke stem, dier stem, die toch waarlijk heele buurten bij mekaar brallen kan, dier stem, wier snerpende, gillende intonaties van dak