Schetsen, deel 12

INTÉRIEUR.    167

moeder in ’t kerkje voor de gestorvene èn voor den weduwnaar. Ik, niet zoo vlug met de pen, schreef ’m eerst om de week, toen om de veertien dagen, toen om de maand. Je ben gauw uitgepraat — ’t duurt ’n eeuwigheid eer ’n brief ’r is, eer je antwoord heb. Renier, overgeplaatst, in de drukte van z’n nieuwen werkkring, liet je maanden wachten. Soms, as ’k z’n brieven voorlas, dacht ’k bij mezelf: wat vertelt-ie weinig van z’n tegenwoordig doen — wat trekt-ie *n lange lijnen over dingen, die ons niet angaan — wat maakt-ie ’t kort — wat is-ie uitgepraat over z’n herinneringen an Fie.... Maar je hield je mond voor de ouwe vrouw, en je werd boos op jezelf, omdat ook je eigen brieven begonnen te slappen!

Toen kwam ’n schrijven, dat moeder zeer dee, dat 'r dagen stil maakte. Van verlof nemen kon in de eerste jaren niks komen, zei-ie, ofschoon-ie ’r recht op had, en natuurlijk zou mogen as-ie ’t vroeg. ⁹r Was zoo’n prachtige ongewone kans op bevordering. Wel drie, die ⁹m in den weg stonden, waren ziek en uit de gratie door onhandigheden met de Indische bevolking. Misschien zou-ie over vijfjaar.... In Holland trok ⁹m niks meer — dat konden we na ’t gebeurde begrijpen.

„’k Had ⁹r zoo op gevlast ’m van ’t jaar hier te zien," wrokte moe: „dagen en nachten heb ’k ’r over gedacht — nou dat uitstel, dat uitstel! Hij weet toch hoe ’k brand om van Fie te hooren. Nee, da’s leelijk van ’m!”

Ik verdedigde Renier. Je toekomst vergooien voor ’n reis, je kon ’t niet verlangen. Iedereen zou ⁹1 zelfde doen. Ze moest billijk zijn, aan zijn belangen denken.

Omdat ⁹r niets aan te verhelpen was, schikte ze zich langzaam in ’t nieuwe vooruitzicht. We bor-