Schetsen, deel 12

INTÉRIEUR.

dag was ’r al. En in ’r bed, afgetobd, bevend, zei ze telkens hardnekkig: „Stans, nou motten we voortaan Renier in haar plaats nemen. Want wat diè jongen doorstaan heeft, kennen wij niet benaderen. Morgen zal ’k ’m schrijven, zelf, zelf — hij is me zoon* ...

Ze sliep Goddank in, schreef den eigensten avond ’n brief as alleen ’n moeder kan schrijven, 'n brief zonder eind en met nog is ’n begin en weer ’n begin toen-ie klaar was. Instorten dee ze niemeer.

„De Hemel zij geprezen,” sprak ze voortdurend: „da’k weer ’n doel in me leven gekregen heb, 'n doel naast jou, Stans! As-ie met verlof komt, over ’n jaar of zoo, mot-ie hier ’n nestje vinden, waarin alles ’m an Fie zaliger herinnert. En mocht ik ’r onverhoopt niet meer zijn — ’n mensch is niemendal waard, dat hebben we nou pas weer ondervonden — dan mag jij nooit, nee nooit vergeten, dat Renier je broer is, dan mot je alles prakkizeeren om ’m ’t leven dragelijk te maken. Zal je 't ont-houen? ’n Jonge man, die van z’n vrouw heeft ge-houen as hij, en die ’r in de goddelijkste omstandigheden van ’t leven verliest — as zóó’n band op komst is — die lijdt meer as wij verstaan. De stumper! De brave, beste jongen!”

Met ’t portret van de twee, die ’r met de armen om mekaar’s middel, als ’n wolk van geluk en tevredenheid uitzagen, kon ze uren zitten droomen, altijd in de afgebeden, besmeekte hoop hèm in Holland terug te zien en uit z’n mond de lieve dingen over Fie te hooren, die ’t stug papier niet kon vertellen.

Zoo, in de herhaling derzelfde dingen, werkend, rekenend — mijn man leerde ’k later kennen — gingen de jaren. De ouwe smart bezonk, leefde feller bij Fie’s jaar- en sterfdag. Eiken Zondag bad