Schetsen, deel 12

INTÉRIEUR.

duurden, werkten, ’t Bleef vreugdeloos tot ’k m’n man leerde kennen. Af en toe schreef *k. ’k Zond Renier bericht van mijn verloving, bericht van *t ondertrouwen, bericht van ’t huwelijk — gaf ’m ons nieuwe adres. Hij antwoordde twee keer — ’n felicitatie — ’n cadeau. Geen hartelijke brief, geen onhartelijke. Bijna volle drie jaar zweeg-ie, negeerde onze briefkaarten, zélfs ’n schrijven van moeder, die ’r ’n dag over gedaan had, zóo as ze last van ’r oogen had. Menschen doen as judassen onder mekaar, meneer. De dikste vrienden van-vandaag zijn morgen om ’n nonsens, waarover ze niet goed durven praten, om ’n spelde-knop, om ’n driftig woord, om ’n vergeten felicitatie, de nijdigste vijanden. Ik as de rest. Renier kon ’k niet meer zetten. As moeder suste, werd ’k boos. As ze z’n partij opnam, schimpte ik. „Je zal ’r spijt van hebben”, zei ze — »as je gestorven zuster je hooren kon, Fie, die in dat    akelige, vreemde land    begraven    leit,

zou ze je geen    oog meer ankijken.”

Ik had gelijk, meneer.

Van de kerk thuiskomend, op ’n zomerschen Zondag, beefde ’t ouwetje an al ’r leden. Ze zag zoo wit as ’n lijk.

„Scheelt ’r wat an, moeder?”, vroegen me man en ik — we waren door ’n ongesteldheid van de kleine meid niet mee geweest: „ben je niet lekker?”

Voor eenig antwoord liep ze eerst op ’r naaidoos toe, toen op ’t portret, en eer we snapten wat ze uithaalde, knipte ze met ’n ruk de zij van Renier af, ’t hoofd, ’t lichaam, de handen. Nog terwijl ^?r driftige vingers ^Jt brok aan snippers scheurden, snikte ze dat ze ’m met z’n twééde vrouw ontmoet had. Met z’n twéede    vrouw....

Ja meneer, ’t    lijkt niemendal as je    ^?t    oververtelt,

*t is simpel, ’t gebeurt eiken dag, op die of ’n andere