Schetsen, deel 12

INTÉRIEUR.    165

betten, me bijmaken, zoo as ’k as ’n baal in mekaar zakte, ’t Was niet te gelooven, ’t was te gemeen, te smerig, te wreed — dat kon God niet hebben toegelaten — ’n gezonde, vroolijke, levenslustige, gelukkige jonge vrouw, ’n Heele week heb ik ’t alleen gedragen, most ’k telkens na buiten om te jammeren, te snikken — toen, op ’n nacht da’k dacht dat moe sliep en ’k op most staan, omdat ’k onder ’t dek geen adem kon krijgen, betrapte ze me bij ’t portret van Fie en Renier, viel ’k door de mand. Dat is ’n maand geweest, ’n tijd van pijnbank en gebrokenheid! Menschen die van mekaar houen, mosten gelijk kennen uitstappen. Nou is ’t ongelijk verdeeld.

Moe trok ’t zich zoo schrikkelijk an, dat de dokter tweemaal op ’n dag moest komen. Ze bewoog niet uit ’r stoel, staarde in één richting, at niet, dronk niet, praatte niet, wou niet naar bed. ’tWas gruwelijk om ’t onsamenhangende aan te hooren, as ze toch wat wou zeggen. De schrik had er zoo’n knauw gegeven, vooral geestelijk, dat de dokter voor ’r verstand vreesde en ’r buitenhuis wou laten verplegen. Dat dee ik natuurlijk niet — niet voor al ’t goud van de wereld. Na weken — Renier’s wanhopige brief, met de akelige bijzonderheden van ’n kraam, met hulp die te laat was gekomen, had ’k *r wel tienmaal voorgelezen, hopend dat ze ’ns goed zou uithuilen — maakte ze de crisis door. Op ’n nacht, da’k van uitgeputheid was ingeslapen, werd ’k door ’r gekerm wakker. Ze was opgestaan, had de lamp aangestoken, zat bij de tafel met ’t portret in ^?r handen, bonsde ’t ouwe hoofd tegen ’t tafelblad. „Moeder! Moedertje! Kom nou, moeder !^w, trachtte ik te troosten. Kreunend, klagend, opstandig tegen alles — dat zij, die ons had geleerd te gelooven! — huilde ze tot den vroegen morgen. De