Schetsen, deel 12

INTÉRIEUR.

den man, dien ze naar de Noordpool gevolgd zou zijn, as-ie 't ’r gevraagd had, zoo gek was ze met ’m! Langzaam kwamen ’r brieven van haar en van hem, brieven van acht en twaalf zijdjes. Ze waren zoo gelukkig, dat je tranen in je oogen kreeg, as je tusschen de regels door las. Iedere mail had de een of andere kleine verrassing, ’n lapje gebattikt doek, ’n zendingkje thee, soms ’n postwissel voor moeder waarmee we in onze nopjes waren, omdat moe zoo goed niet meer kon en ik ’n beetje met m’n oogen sukkelde, ’t Portret, dat ’r nou zoo ver-hannesd uitziet, was een van de laatste surprises...

Vroeger hadden we nooit ’t overzicht van de Indische bladen in ons krantje doorsnuffeld. Wat ging ’t ons an? Maar nou Fie met ’r man in de binnenlanden zat, las ’k letterlijk alles — en as we de lijst van de gesneuvelde militairen inkeken, zeien we dat ’t goddelijk was, dat Renier niks met den oorlog te maken had. Wat ’n marteling as je voor zoo’n geval met ’n zoon of ’n man komt te staan, redeneerden we in ons veilig kamertje!

Laat ’k me verhaal niet rekken, meneer. Op ’n morgen, midden in den winter, terwijl ’k bezig was de kachel an te leggen — moe was nog in de alkoof — wordt ’r gebeld voor ’n telegram. Ik teeken af, en zonder me an te kleejen, met lood in me beenen van de schrik, ’k kon niet vort — ’n telegram is honderd tegen één ongeluk! — hijg ’k in één zet na de kruijenier, die ’t de vorige maal ook vertaald had. Afgepast vier woorden — genoeg om de rest te rajen: „Fie erg ziek Renier”. Thuis hield ik me mond. ’k Had niet den moed de ouwe vrouw, die juist ’n opgewekte bui had, te verstoren voor ’r zékerheid was. Nog geen uur later kwam die — drie woorden: „Fie dood Renier”. In ’t winkeltje van den kruijenier mosten ze m’n slapen