Schetsen, deel 12

INTÉRIEUR.

man in de steek! Wil je dat op je geweten hebben ? Stans — dat ben ik — wat zoek je toch op den grond? Al ’n kwartier, waarachtig langer, heb je me niet angekeken! Hemeltje, menschen ’r zijn meer passagiers aan boord — niet een doet zoo sip as jullie! Jammer, hè, dat de boot ’r zoolang over doet! Daar mosten ze wat op vinden, ’k Wou dat ’k ’r al was. Vinden jullie me maar egoïst! Moe, as ’k nog ééns waterlanders zie, sluit ’k me op in m’n kooi.”...

Zoo bleef ze babbelen, opgewekt, heerlijk van jeugd. We moesten koffie aan boord drinken — moe stopte ze op ’t laatste moment nog ’n bankje in ⁹r handen — ik kreeg ⁹r bracelet.

Goeie God* meneer, toen de boot begon te drijven, zagen we niemendal meer — we stikten — we konden niet eens tot weerziens roepen — geen vorm onderscheiden — en ’n leegte, ’n leegte om bij te gillen, die ellendige, dooie eerste dagen en weken! We dorsten mekaar niet ankijken, als we onder de lamp zaten te werken, ’t Aangenomen borduursel kwam niet af. As je oogen telkens vol tranen staan, zie je de steken niet en met je gedachten ergens anders lukt geen sikkepit. De avonden kropen, zeurden, maakten je bang. Wanneer je zooveel jaren met z’n drieën om ’n tafel heb gezeten en *n plaats ook om diè reden leeg blijft, duurt ’t ’n heele poos eer je bewegingen als vanouds zijn. De eenige, machtige vreugde was de post, eerst uit Engeland,

toen uit Frankrijk, toen uit Italië Telkens verder,

telkens ’n troost, telkens ’n nieuw verdriet, as je dacht hoe gróót de afstand werd. Op ’n avond kwam ⁹n telegram, dat we niet lezen konden, omdat ’t in ’t Engelsch gesteld was. In den kruidenierswinkel om den hoek vertaalden ze ⁹t voor me. Goddank, ze was behouden aangekomen — aangekomen bij