Schetsen, deel 12

162    INTÉRIEUR.

uitzicht heb dat drie dagen later ’n schepsel, waarvan je alles houdt, ’n reis van ’n maand minstens, in ’r eentje moet ondernemen, voor ’n toekomst die onzeker blijft, dan ben je niet in de stemming om met ’n opgeruimd hart bruiloft te vieren. Wij deeën bedrukt, hadden moeite niet te huilen bij ’t déjeuner, dat in de ouwe kamers thuis klaar stond — zij omhelsde ieder van enkel verrukking. Ze was tot krankzinnig-worden verliefd op den man, die ’r in de Oost wachtte, en die zóo als z’n traktement verhoogd was, z’n spaarspot naar Holland zond, om den overtocht en de kosten te betalen. „Moe, je zit asof ’k begraven wor! Menschlief, je most je weelde niet kennen! Met ’t eerste verlof komen we allebei over. Hé toe, lachen jullie nou is! ’k Trouw toch maar ééns!”, praatte ze, als ’n vogeltje zoo monter. As ’k an ’r denk, hoe ze goddelijk-opgewonden was en hoe... Neem me niet kwalijk, meneer, as ’k huil — want, och, och ’t is zoo rampzalig ge-loopen! Drie dagen later, as ’k zei, brachten, we ’r na de boot. ’t Was om gek te worden met de herrie van inpakken en nazien. D’r was geen stuk in ’r koffers, geen zakdoek, geen sloop, geen servet, of we hadden ’r nachten voor opgezeten, om ’t te merken, niet maar zoo gewoon, nee in de puntjes geborduurd, ’r Rokken, ’r blouses, ’r ondergoed, ’r heele uitrusting was door de handen van moeder en van mezelf gegaan. D’r zat menige stiekume traan an, mag ’k wel zeggen — we waren zóó dol met ’r — ’t was zóó’n goeie lieve engel... An boord kon moeder niet praten van de zenuwen. Ze zat met Fietjes hand in de hare, bleek as ’n dooie. Ik had oogen zoo raar en zoo hard, dat ’t licht van de patrijspoorten in de salon me pijn dee. Fie, die zich goed most houen, lachte door ’r tranen heen.

„Moe, as je zoo blijft, ga ’k terug, laat ’k m’n