Schetsen, deel 12

KWELLING.

te danken. En toch, toch... (m e t d r i f t)... heb ’k oogenblikken van haat gehad, haat als ze snikte, haat als ze bleek door ’t huis ging, haat als ze voorlas, haat als ze je hielp — aan je óógen ... (houdt verschrikt, de opstuimigingderherinne-ringonderbrekend, in)... Zoo slecht was ’k, zoo ontoerekenbaar-wreed, zoo gemeen — ’k biecht eerlijk (een stilte)... Ben je boos? — Heusch niet ?...

Hij (haar hand nemend)... ’kWeet niet wat ik daarop, op zoo’n uitval, antwoorden moet. Was jij, jij domme gans, nog jaloersch op ’n aan z’n stoel, z’n kamer, z’n handen en voeten gebonden, als ’n kind zoo onmachtig man? — Zeg je niks? — Foei. Hoe kon je ... Jaloersch...

Zij. Ik was ’t — ben *t nog.

Hij. .. Nog? — Nog? — Jaloersch op ’n blinde en ’n vriendin die in geen zes maanden hier is geweest? Waarom martel je jezelf zoo? Waarom doe je ’t mij ? Weet je geen beter troost dan zulke absurde, absurde gesprekken? Moet ’k in m’n donker, m’n vervloekt donker, zonder houvast aan iets of iemand, nog op dé pijnbank? Laat me dan liever alleen, alleen met m’n gedachten, alleen met m’n rust! (is zenuwbevend opgestaan, kreunt in z’n stoel terug).

Zij (de handen wringend). Als ’k zoo gesproken heb, is ’t omdat ’k zielsveel van je hou. — Heb ’k je een dag, een uur, ’n oogenblik aan jezelf overgelaten? — Heb ’k iets meer van buiten gezien dan jij ? — Meer geslapen dan jij ? — Meer geleefd dan jij ? — Meer vrede gehad dan jij ? — M’n eenig doel, m’n eenige hoop, was je naar omstandigheden ’n beetje geluk te bezorgen, wat afleiding, wat kleine vreugden. Zij — nee, in geen zès maanden is ze hier geweest, ’k weet ’t. Maar waarom is ze