Schetsen, deel 12

144    K1NDERÈN DER ZORG.

schakingen? Ware Frans Coenen nog een stapje lager gegaan — ’k denk niet aan de arbeiders, daar het massaal verweer van deze, heroïsch en episch, kunstenaars lokte —, ware hij aan het analyseeren geslagen der fatsoenlijke, passieve, berustende, van luttele vreugdetjes genietende, in helsche zorgen stervende — kleinste burgerij, die hij noch ’n ander kent, omdat we nooit in de Jordaan-en andere kwartieren doordringen, dan zouden zijn beschrijvingen van verdiepinkjes-verveling en stuiptrekkend fatsoen, de minnaars van kunst-aan-de-bergtoppen met rotting-slagen verjaagd hebben — en hijzelf at in berusting z’n nagels....

Deze inleidende opzet gewerd mij na de lezing van Het Nieuwsblad voor Nederland, of liever van de advertentie-kolommen van dit orgaan, eene toevallige bezigheid, die mij voor ’t eerst van m’n leven overkwam, en waarin ik waarschijnlijk thans velen lezers van dit Schetsboek vooruit ben. Wat geeft zoo één nummer ’n verrassenden kijk op de geslotenste wereld eener groote stad! In ’t begin, de duizenden klein-gedrukte advertenties glim-lachend-verbaasd bekijkend, ben je geneigd ’t blad neer te werpen, met de bewondering van ’n vakman, die de advertentie-uitgebreidheid van zulk ’n Zater-dagavond-nummer, de moeite van het zetten, admi-nistreeren etc., nog op andere wijze dan het groote publiek begrijpt. Dan, toevallig, lees je een der advertentietjes, een uit de ontelbare reeks, en verder zoekend, voel je een stijgende beklemming, ruik je de muffe lucht van alkoven en bedsteden, zie je trappen met ingevreten treden en glimmende grijptouwen, hoor je ’t dompig gepraat in broeiende kamertjes.... ’r Hangt bestoven waschgoed aan droogrekken — ^Jr schort ’t geschreeuw van ’n ven