Schetsen, deel 12

140    GEFILEERDE HARING.

„Wel god-nog-an-toe,” zei Fie zonder aanloop „zijn jullie gek geworden? Wel god-nog-an-toe, wat voer je uit?"

„Ik fileer,” antwoordde de schoonzoon, en gelijk lukte ’t met de graat, zonder dat de staart meeging.

„We zorgen voor ’t hor-duiwre,” sprak de man, matig-vergenoegd, toch blij dat hij niet met vette handen gesnapt werd: „we wouen is kijken Fie....” „Kom asjèblièf de keuken uit, de schoone keuken, waarin Saar de heele dag heeft staan ploeteren.” „Laat me die eene af-fileeren,” zei Leo, en nou-ie éindelijk zoo ver was, nou de derde haring, zonder vuil, zonder graat, zonder huid, bereid was gedraaid te worden, greep-ie de twee staartslippen, en bekeken door de ontstemde vrouwen, die de smurrie op de aanrechtbank met soorten-van-verbolgenheid aanschouwden, scheurde-ie ’t vleesch van een. Helaas. Of ’r vloek op rustte — öf zooveel oogen ’r de zegen van afnamen — öf dat de haring te jong was — ’t kunststuk ketste.

„Mis,” zei-ie, de ontredderde brokken bij de papperige restanten op ’t papier leggend: „’t Wil niet” — „Wil je de keuken uitkommen, Leo?”, vroeg nu ook Bets in hereditairen toon: „as je toch wéét dat ma geen haring lust!”

„En nou mot je is kijken,” wees Rachel: „hoe ze d’r al drié verknoeid hebben! Da’s heerlijk, da’s om van te watertanden — haché van haring! Pudding van haring! Wat ⁹n zonde voor God.”

Bij den gootsteen was schoonzoon al bezig z’n handen met ^?n kluit groene zeep te wasschen. Saar, met ^?n spichtig-bleek gezicht, rommelde met pannen en deksels.

„Doe mijn ’t plezier, Saar-lief,” verzocht mevrouw gedwee, terwijl meneer de keuken uit droop, en