Schetsen, deel 12

GEFILEERDE HARING.    139

„Ik geloof,” sprak de man der jarige: „dat Fie’m liever in mootjes eet. ’t Ziet ’r ’n beetje raar uit. Noem jij dat fileeren?”

„’t Mes deugt niet,” hardnekkigde Leo, die door ’t vet geen houvast meer    in z’n    handen    had:    „geef

is ’n beter, Saar.”

„Nee hoor!”, weigerde de meid bot: „stank an één mes is genoeg en we gaan ete.” Onhoffelijk, met een stijgende ontrusting van haar humeur, liep ze de gang in. Rustig bediende Leo zich zelf, en ’n tweede haring spleet onder    ’t    mes.

„Als de vrouwen maar    niet    hier komen,”    praatte

schoonvader gejaagd: „ken je ⁹t niet 'n tikkie vlugger doen ?”

„U heb makkelijk praten. Dat is geen haring, dat is paling,” zei schoonzoon, met ’n meester-ruk de graat zóo op-sleurend, dat ook de staartvinnen op de aanrecht kwakten.

„Wat ’n pech,” sprak-ie bedrukt.

„Waarom?”, vroeg schoonvader: „prachtiger kèn ’t niet — as de graat ⁹r uit is heb je alles gewonnen. ”

„Nee,” zuchtte Leo: „om ⁹n haring te fileeren, mot eerst de graat ’r uit, en as je ’m dan bij z’n staart ronddraait, heb-ie ’m zoo as ’t mot. Affijn, driemaal is scheepsrecht.”

„Driemaal, is ’n daalder,” rekende schoonvader, geschokt in z’n vertrouwen, „as ’t heele vaatje ’r maar niet aangaat.”

Weer glee ’t mes in den buik van ’n haring, weer barstte 't onnoodige ’r uit, weer brokkelde ’t vel, weer droop ’t vet — weer zóu de graat ’r gekomen zijn, als de opengestooten deur geen verschrikking gegeven had. De jarige, Rachel, Bets, drongen met Saar, die alarm had gemaakt, in 't portaal te hoop.