Schetsen, deel 12

GEFILEERDE HARING.

Nijdigjes om dat mannen-bezoek, diepte de meid ’t vaatje uit een van de kastjes onder de aanrecht-bank, en handig als-ie was, wipte de schoonzoon de plankjes met ’t aardappel-mes omhoog. Z’n manchetten bij den gootsteen leggend, de hemdsmouwen opstroopend, begon-ie de bewerking.

„Wees maar niet bang, Saar, ^?r komt geen spètje van. Ziet u, schoonpa, as je ze in mootjes snijdt, is ’t lekkere ’r af, krijg je meer graat as haring in je mond. De Franschen hebben ’t fileeren uitgevonden. Eerst mot je de buik opensnijjen, om ’r ’t vuil uit te halen. Dat doe je natuurlijk zoo...”

Ongemeen-natuurlijk lukte 't niet. ’t Botte aardappelmesje dreef wel zoo’n kerf in den buik van den haring, dat de ingewanden-viezigheid V uit zakte, maar de rechte weg tusschen kop en staart was het zóó weinig dat bij ’t poenig pogen, om ’t slibber-goedje ’r uit te lichten wèl ’n stuk graat mee uit de opening schoot, maar de helft van wat ’r niet in behoorde, aan ’t kopstuk bungelde.

„Da’s jammer,” klaagde schoonzoon, met de stompe punt van ’t mes in de donkerte peuterend: „as-ie ’t nóu nog maar doet.”

„’k Krijg in de gate, dat ’t ’n knoeiboel wordt,” gromde de meid, de aardappelen in den gootsteen afgietend: „Wie staat ’r vlak voor ’t ete met haringe te morse!”

Noch meneer, noch schoonzoon antwoordden. De gemartelde haring in de beringde hand, kroop weerbarstig uit z’n huid, heele stukken vleesch verliezend. Bezorgd keek schoonvader toe. Het leek meer graat dan haring, en toen de behendige met ^yn zwaai van ’t mes ook de graat trachtte te meppen, deden kop en staart als lieden die mekaar minder mogen, en ’n straatje omloopen om geen lastige ontmoetingen te hebben.