Schetsen, deel 12

GEFILEERDE HARING    13 7

„midden in de nacht eet jij haring! ’k Wou datje ’t dee, dan snurkte je minder¹ ....

„’n Gefileerde haring/ zette de schoonzoon door, zonder van de interruptie nota te nemen: „’n ha-rinkie in vieren getrokken — met de graat *r uit — om te zoenen — om te beknieten” ... In verzaliging lei-ie z’n rosse wimpers tezaam, knuffelde de lippen tot ’n bleek-purper tuiltje en de toppen van duim en wijsvinger gebaarden teederlijk.

„Weet je wat wij doene?”, zeischoonpa, verheugd om den steun: „wij eten d’r zoo dadelijk een as horduiwre *) enne dan krijgt je moeder morrege d’r boa uit de Gallerij, as ze dat goddelijk zee-banket niet lust! In ’t uur van me dood ken je me nog haringe voorzetten. Og!”

„Hou je op met je haring bij de likeur?*, zei de jarige voor ’t laatst — maar ’r gelaat dee minder strak. De boa werkte. En de parfait-amour.

Kort voor ’t eten, quasi om d’r handen te was-schen, waren pa en Leo uit de huiskamer naar de keuken geslipt. As ’t hors-d’oeuvre op tafel stond, zouen ze ’r toch allemaal van meeproeven ...

„Saar,” zei schoonpa met ootmoedigs in z’n stem: „waar heb-ie me vaatje haring gezet?”

„Mot je dat nou hebbe?”, vroeg de meid, die pas de aanrecht met witzand geboend had.

„Geef ’t is stiekum, Saar. We wouen ’r ’n paar fileeren, as ’n verrassing voor binnen,” lei Leo uit — „dat kennen jullie toch niet.”

„As d’r maar geen morsboel van komt in me sciioone keuken,” waarschuwde de meid stug.

„Leg dan ’n paar kranten neer, dan loopt ’t af in ’n wip.”

¹

Hors-d’oeuvre.