Schetsen, deel 12

GEFILEERDE HARING.

„Bel jij Saar is, Bets — anders gaat ’r me tafelkleed ook an. ’k Dank je wel, hoor. Da’s ’n héél-aardige verrassing. En daar most ’k in die warmte na raaien. Haring. Haring. Hoe ken men iets uitkiezen, wat ’k niet door me keelgat kan krijgen! Aardig kedo is dat, om jézélf te tracteeren, as ik jarig ben! Da’s overnieuw! Ja, neem ze maar mee, Saar, en kom is met ’n schoone doek. Meneer heeft haring meegebracht. *

„Haring?”, vroeg de meid: „wat motte me d’r met zoo’n bóél?”

„Vraag ’t meneer,* zei mevrouw ingehouden-minzaam.

Zoolang Saar in de kamer bleef, zweeg-ie nog, maar zoo was ze ’r met z’n cadeau uit, of de verontwaardiging kwam los.

„Da’s me dank! Nee, da’s werachtig me dank! Daar sloof ik me voor uit. Daar leg ik zes gulden voor neer! Da’s de dank voor me attentie! Haring zoo malsch as boter, haring gister angevoerd, haring. . .”

„As je me ziek wil maken op me likeur dan mot je nog tienmaal haring zeggen,” viel Fie ’m in de rede: „de heele kamer ruikt ’r na. Zes gulden voor wat ik niet lust. Omdat hij ’t wel lust, smijt-ie ’r geld voor weg!”

„Sinds wanneer lust jij geen haring?”, vroeg hij geprikkeld.

„’n Nieuwe Hollandsche maatjesharing,” hielp Leo, bang dat ’t verjaringsdineetje weer enkel gehaspel zou zijn: „’n echte fijne haring bij je ontbijt, óf op je nuchtere maag, óf gefileerd met ’n blom-mig aardappeltje met botersaus — daar sta ’k midden in den nacht voor op” ...

„Overdrijf niet zoo, Leo,” maande Bets, af en toe erfelijk-belast met den toon van ’r moeder: