Schetsen, deel 12

GEFILEERDE HARING.    135

ring.... haring .... Hoe komt men daar toe? .... Haring! .... Haring!”....

....„Omdat je ’t ’smorges zoo dikkels op je borst heb,” verduidelijkte hij — bij de nauwlijks bedwongen verbazing van Rachel en de anderen.

Fie boog terug in ’r stoel, droogde de handen, die ze aan de natte plankjes bevuild had, en keek met heen-gekromde lipjes naar Rachel, die in uitermate welsprekende pantomime, over zoo'n nonsens-van-’n-kedo, de pleister-engeltjes van ’t plafond bespon.

Leo, schoonzoon, sinds ’n jaar of tien, voelend dat ’n onweerskopje aandreef, beglimlachte de punten van z’n bottines — Bets, die van de papieren en touwtjes ’n prop had gemaakt, zocht met tact naar ’n afleiding.

„Nou, daar ken u van smullen, ma. As ze maar niet te zout zijn. Hoeveel zitten ’r in, pa?”

„Twaalf,” zei pa ’n weinig ongerust, ’r Pruttelde iets op ’t gelaat van de jarige. Rond ’r neus groeiden bekende, zachjes-aanstuwende trekjes.

„Twaalf nieuwe haringen,” rekende Leo, de intentie van z’n vrouw snappend: „da’s geen kleinigheid. Wat heb u daarvoor betaald, as ma ’t weten mag?”

„Laat ’k maar zeggen, dat ze beestig duur zijn,” antwoordde hij, z’n demi uittrekkend: „in de koffiehuizen betaal je ’r vijf en zeventig cent ’t stuk voor! Meer zeg ik niet” ....

„Misschien doe je ’r haar ’n plezier mee,” zei Rachel, kalm olie in ’t vuur werpend: „mijn zou je ze niet hoeven te geven, ’t Is zonde. Haring. Haring. Hoe komt-ie op de inval! En kijk je jas is! Dat gaat ’r van z’n leven niet uit” ....

Waarlijk op ’t grijs van z'n colbert was ’n verdachte lekstreep.

Nog zweeg de jarige. Maar nou-ie als ’n idioot om ’t kleine ongeval lachte, remden ’r saamgeperste lippen den over-kokenden wrevel niet langer.