Schetsen, deel 12

DILEMNA.    131

gekuischt streepjestapijt. Nog terwijl z’n vrije hand ’t stuifsel heenklopte, zei z’n vrouw spichtig: „Jessis-nog-an-toe, Dirrek, wat bè-je toch ’n vuilek! Daar ken-die me bove ook zoo duvelsch mee make.” Doch de weduwe, die ’r zure trekjes in ⁹n wolk van goeiigheid te schuil lei, sprak sussend: „Laat u ’t maar legge, buurman, ’k Ben ’r met Sjemmes an gewend. Lurke en morse, net as ’k daarnet sei —

al de kerels benne eender As je maar weet,

Sjemmes, dat inkt uit zaddoeke niet te wassche is!” ⁹r Stoel weer bij tafel schuivend, peurde ze met ’r hand in de rokken-veelheid, lei ⁹r groote, glimmende, zwarte knipbeurs naast de koffiekom, en met ’n onzekere tasting in den bek van ⁹t ding kneep ze ⁹r twee rijksdaalders uit, die op ’t bloemetjes-zeil dadelijk met ’t zonlicht begonnen te stoeien.

James, de lippen om de pijp geschroefd, keek diep-ernstig naar ’t gespartel der straaltjes rond de zilverstukken — buurman knipte z’n oogleden, alsof ⁹t geglans ’m te machtig was — buurvrouw’s oogen volgden de dikke vingers der weduwe, die den knip der beurs toeklepten en ’r beslist in de veiligheid der rokken her-borgen.

„La-me ’t nou niet voor centen doen," zei buurman nog eens zwakjes en in den ondergrond van z’n stem was zulk ⁹n anstellerigheid, dat z’n vrouw vlijmscherp de leiding in handen nam.

„Wat kies jij nou, Dirk! Doen doe ’k 't liever heelemaal niet. Je weet niet wat je je anhaalt met ’t loope van ’t eene bero-van-bevolking na ’t andere en van de eene sikkretarie na de andere sikkretarie, maar nóu me ’t doene, om ü te pleziere, motte me op ’n heeleboel onkoste van ’n tram en nog is ’n tram rekene, en dan weet je nog niet eens hoeveel ze voor de pepiere zelf vrage. Is ’t waar of niet, juffrouw? God, mensch, ’t is ’n stad die je in geen