Schetsen, deel 12

130    D1LEMNA.

„D’r salie toch wel wijke wese,” veronderstelde de weduwe ’n weinig teleurgesteld: „en as je anders op de sikkretarie van ’t stadhuis anloopt, en je geeft een van de booie ’n fooitje, dan krijg-ie toch ommers haring of kuit.”

Met ’n trek van bedwongen meelijden keek de muzikante-vrouw, die zoo straks met de nachtboot naar Rotterdam zou afreizen, om met de „Batavier” naar Londen te trekken, de onnoozele weduwe aan. Zoo’n mensch kon zoo nuchter as ’n kalf uit de hoek komme! De sikkreterie van Londen — of ⁹t daar niks was — of je maar an de eerste de beste deur had an te kloppe — waar zatte d’r hersens____

Ongeduldig met ’r voet wiebelend — nou wist ze hoe laat ’t met de vrindelijkheid zoo-ineene was — spitste ze al ’r lippen voor ’n niet-malsche terechtwijzing, toen de weduwe, die óók niet van gister was, ’n lokaas an ’t haakje sloeg.

„Sjemmes en ik hebbe ’r graag wat voor over, as u ’t in orde wil brenge,” vleide ze zoetig: „as u maakt dat de pepiere bij mekaar komme — ja, al most ’t ’n tientje koste — bij wijse van spreke,” eindigde ze snel, met nadruk op voorbehoud.

Buurman keek buurvrouw aan en die zich over ’t aanbod beradend, bestaarde allercontemplatiefst ’t onzindelijk gewriemel van James, die met ’n speekselvochtige tip van z’n zakdoek den inkt van z’n oorlel verwreef.

„Nee, azze we ’t doen, doene we ’t as vrinde-dienst en niet om cente,” stribbelde de muzikant, met iets on wezenlijks in z’n stem, tegen, ’n Plompe rook-buil kolkte uit z’n mond naar ’t venster en omdat-ie zoo heelemaal in gesprek had gezeten, zonder behoorlijke aandacht voor z’n sigaar, plofte ’n lange kluit asch langs z’n buikje en knieën op ’t schoon-