Schetsen, deel 12

DILEMNA.    129

u daarvan, juffrouw? Ja, je staat met se uit” ....

„Hahaha!”, lachte buurman omdat James, niet wetend waar-ie de rest an zou kwijt raken, grinne-kend de penhouder door z’n zwarte haar haalde. En omdat ’r ’n inktveeg an z’n eene oorlel kwam, lachte tot zelfs de weduwe mee. In de sterke knuisten van den Engelschman besneed de pen 't papier, alsof ’n graveerstift over koper kraste.

„Zoo,” las-ie, blij dat ⁹t gedaan was: „James William Wallace, son of John Dick Wallace and of Mar-y Julia Languish, born April 24th, 1854, 83 Little Russelstreet. Londen W. C/

„Da’s duidelijk/ zei buurman, de enveloppe voorzichtig bij de hoekjes vasthoudend, om de van inkt topzware letters niet te beschadigen/.... dus ik heb maar de papiere van Sjeems Wiljam Walles uit de Littel-Roessell-straat nommero drie-en-tachen-tig te vrage ? ... .

„Dat wil segge/ vulde de weduwe aan: „sijn geboorte-bewijs, da-se hiér kenne si en dat-ie meerderjarig is — dat-ie in Londen gediend het — èn dat-ie daar niet nóg is getrouwd is/ besloot ze met den s c h ij n van ’n grap, die niet met ’r oogen harmonieerde.

„Alles goed en wel/ stemde buurvrouw, zich voor ’t eerst ernstig in ’t gesprek mengend — tot zoover had ze meer wantrouwig dan toegewijd geluisterd —: „maar Londen is geen Schiedam. We gane d’r nou voor de vierde keer na toe, omdat me man daar in de zomertijd as bassist meer verdiene ken as in óns land van nakende armoei — ja, Sir, my man is from the bas — maar mijn kop d’r af, as d’r geen twintig bero’s-van-bevolking in plaas van een benne. En loop ü nou is twintig bero’s af. Dat ken mijn man niet op zich neme. Misschien benne d’r veertig, vijftig bero’s/

Schetsen Falkland, XII.    o