Schetsen, deel 12

128    DILEMNA.

Londen an te loope en daar sijn papiere te lichte, dan ware me ’n end op streek en dan soue Sjemmes en ik u ons heele leve dankbaar sijn. Is ’t soo niet, Sjemmes?”

„Zeker. Zeker,” zei de Engelschman, de pijp tusschen z’n tanden vasthoudend en door ’t gleufje van ’n mondhoek pratend.

„Nou, as dat kan,” wikte buurman: „dan wille wij wel *

Z’n vrouw, ’r kom op tafel zettend en even ’t koffiedik, dat ze in ’r mond had gekregen, niet bekauwend, viel ’m in de rede.

„Beloof nou niks, Dirrek, voor je weet of je ’t ken nakomme. Je weet ommers niet waar ’t bero-van-de-bevolking in Londen is.”

„Da’s na te vrage,” goedigde hij.

„Ja, dat sou ’k ook soo denke,” overwoog de weduwe: „voor te vrage heb-ie overal ’n mond. Als d’r hier in Amsterdam ’n bero is, sel d’r ook wel een in Londen wese. Inschrijve doen se je over de heele wereld voor de belasting, sou ’k zoo denke. Schrijf is op, Sjemmes, hoe je precies in ’t Engelsch hiet, en wanneer je geboren ben, en hoe oud of-ie ben, en hoe of je ouwers hiete. ’t Flesschie inkt staat voor je neus met de pen ’r bij. Schrijf ’t nou netjes op ’n envelop.” ....

Voorbeeldig-gehoorzaam ontkurkte de Engelschman ’t fleschje met z’n tanden, doopte in aandachtige stilte den penhouder zóó diep in den inkt, dat ’t benedeneind van ’t houtje als gelakt te voorschijn kwam.

„Sjemmes,” klaagde de weduwe ingehouden-opstan-dig — nog in de sfeer der bruidsdagen —: „wat sit je nou weer stom te knoeie! Nou doe je asof je nog nooit ’n pen in je poote gehad heb! Wel godallemachtig, mot je dat an je jas afvege? Wat seit