Schetsen, deel 11

202    BIJ DE OEVERS DER LETHE.

der opnieuw los: „de revolver is ’m in z’n kop geslagen! Ik blijf geen uur in huis as je ’m niet dadelijk opbergt en morgen terugbrengt!”

„Reken is an!” sprak Sjarles: „nee reken nou is rustig. As je ’m op ’t nachtkassie leit, schiet de eerste de beste schooier die op z’n kousen binnenkomt je in je bed dood! ’t Is om ze an te halen!*

„Knappe man die mijn dood schiet as *r geen kogel in zit!”

„En wie zeit dat?”

„Kijk door de gaatjes! Kijk door de gaatjes!” „Niet om honderd gulden!”

„Laat mijn dan ’n dozijn keer an de haan trekken !* „Wil ik u is wat zeggen,” huilde Saar er diep-snikkend op los: „die man heit moordenaar s-ideejen! Ik vertrouw me bij die man niemeer!” „Hei je je zin”, vroeg moeder vernietigend: „ben je tevrejen ? 'k Had ’t motten weten vóór ’t huwelijk! ” Getemd en neerslachtig sloot Joop het sinisterglimmende èn ’t omwoelde pakje in de kast bij de hoedendoozen en ’t gekamferde zomersche goed. Dien nacht sliep niemand.

’t Had geen haar gescheeld of ’r was ’n d o o d s-ongeluk gebeurd....

Februari 1905.