Schetsen, deel 11

FLIRTATION.    155

„Ik zoek,” zei hij spottend: „’n vrouw met iets anders dan ... .”

„Dan?” vroeg ze rustig.

„...Dan ’t uiterlijk,” haperde hij, onaangenaam geprikkeld door z’n jongensachtig, onbenullig, dom geflirt, waarmee-ie al dadelijk te ver ging.

Zij, in de kalmte van ’n vrouw, die niets hinderlijks aan dien toon van conversatie vond, glimlachend of ze ’m lang kende, ’t over weer had, sprak zacht-ironisch:

„Iets anders dan uiterlijk? Is ü zóó’n abnormaal man?”

„Ja,” zei-ie beslist: „of ik eindig in den strop van ^fn vrouw met geld” ...

„Heel grappig,” praatte ze zacht: „maar u doet onverstandig zulke confidenties aan ’n vreemde te doen, vooral aan ’n vreemde vróuw. Gaat u liever bij de mannen rond en zeg ze, dat *r óók vrouwen zijn, die minachting voor ’t uiterlijke hebben.” ...

„U ook?” vroeg-ie, ’r in de prachtige oogenkijkend.

„Ik ook.”

„Dat kan niet,” zei-ie onrustig.

„Ik ook,” herhaalde ze.

De kinderen schepten, waren bezig ’n gang in ’t zand te graven. Misschien zouen ze langer gesproken hebben, als de zwager niet gekomen was.

Zich gedeeltelijk uit ’t zand-graf loswrikkend, reikte Antoinette ’t visitekaartje over, stelde voor: „de meneer die zoo vrindelijk geweest is, Miepie te helpen, toen ze ’n splinter in ’r vinger kreeg” ....

’t Gesprek, dat door den geëxalteerden student, die in één jaar twee tè mooie meisjes bedankte, ’n gevaarlijke wending had genomen, kwam weer op ⁹t pad van normale daagsche dingen.

„Wat hebben jullie ’t tante lastig gemaakt,” knorde vader: „wil ik je even helpen, Antoinette, om uit