Schetsen, deel 11

i₄*    DE DASSPELD.

De waard. Daar waag ik 't op. {af). TWEEDE TOONEEL.

De mooie man. Je mot boffen! Waar ’k kom heb ’k crediet....

Anna. Crediet! Daar mot je hèm voorhebben! Nog geen duit.

M a r t h a. Laat me je dasspeld is kijken.

De mooie man Kijk maar.

M a r t h a. Nee in me hand.

De mooie man. Marthaatje, ’k heb in m’n leven zóóveel vrouwtjes gezien, ken zoo de stréék-j es.... Uit m’n das haal ik ’m niet.

M a r t h a. (over de tafel heen het hoofd naar hem buigend) Is ’t ’n roos of ’n diamant?

Anna. (die mee staat te kijken) ’n Diamant, uil!

M a r t h a. Hoe zie je dat ? ’k Heb ’r niks geen verstand van.

De mooie man. ’n Roos is van achtér dicht en ’n diamant open. Net als jouw mond. Da’s ’t verschil. {zoent haar plotseling op de lippen).

M a r t h a {hem verwoed ’n duw geventi) Ben je gek! Lap dat nog is!

De mooie man. {grof lachend) Kan ’t 'r bij vier flesschen Mosel niet op overschieten?

Mart ha. {zich de lippen afvegend) Daar doe je mijn toch geen plezier mee, lamme kerel!

De mooie man. {beleedigd) ’k Zit er van te kijken ! ’n Kellnerin, die vies van ’n zoen is! Wat doe je op de vlakte?

Martha. As ’k ’t niet voor me kind dee, versleet ’k hier geen voetstap.

De mooie man. Wat ’n fatsoen op den laten nacht!

Martha. As ’t je niet bevalt, ruk dan uit!