Schetsen, deel 11

124    WEDERZ1JDSCHE    NERING.

as ik geef, mót je de klanten trekken. Maar vechten met advocaten kost geld. Toen net ’n week voor de rechtbank zou spreken, kreeg ’k ’n fortuin. Nou mot u vooral goed luisteren. Op ’n morgen in Januari — ’t vroor dat ’t kraakte — brengt de bus van ’t hotel — ik ben de eerste van de plaats die hier ’n bus ingevoerd heb! — ’n heele voorname familie, *n deftigen heer met 'n ridderorde, ’n dame en ’n dochter van ⁹n jaar of twintig. Duitschers. Ze hadden ’n hoop bagage, wel zeven, acht kaffers — keurig — keurig. De menschen bleven gewoon na ’t afladen kijken. Ik in me sas. An ’n familie verdien je meer dan an reizigers. En ⁹t prachtigste was dat-ie dadelijk de twee mooiste zitkamers en drie slaapkamers voor veertien dagen besprak. Zeven, acht, negen, tien en elf — an de straat. Zeven heb u. Nou die kamers kennen gezien worden, niewaar! Mensch, ’k had kunnen dansen. Toos, zeg ik an me vrouw, die niette best meer den boel kon narijen omdat we Dolfie wachtten — Toos, we zijn binnen. Al loopt *t proces faliekant verkeerd, dan zijn we nóg gedekt. Zij blij. Ik blij. Nooit in m’n leven heb ’k netter volk gehad. Je kon rekenen wat je wou — ze maakten geen cent aanmerking. Je hoorde ze niet. Je zag ze niet. Met de kamers mee, de vijf kamers en de ontbijten, de tweede natuurlijk, en de diners èn de wijn — de beste merken, de duurste merken! had je dagrekeningen van vijf en twintig en dertig en vijf en dertig gulden. Dat heeft tien volle dagen geduurd. En as ⁹r niks tusschenbeide gekomen was, nóg langer ...”

„Wat is ’r tusschenbeide gekomen?”—»vroegen wij, slap-luisterend.

„Dat zal u hooren — ⁹t Is meer as 'n roman — ’t is ’n drama. M’n vrouw zei na de eerste zeven dagen: Jan, presenteer de rekening — ze is over de tweehonderd vijftig gulden en ’t zijn vreemdelingen.