Schetsen, deel 1

ENGAGEMENT.    199

te raken ... dan zou ze de brander van de lamp ook ’s goed doorblazen ... al de gaatjes waren verstopt... en ze zouen samen ’t kleed voor elven uitslaan... laatst had ze haast ’n bekeuring gekregen ... de stokvisch most lang weeken... anders kwam-ie hard op tafel en d’r most nog mosterd wezen ... nee anders niks . ..

Haast was ze ingedut.

Ze schrikte op door Riek, die snurkte.

Het was niet om uit te houwen van de warmte. Zachtjes schoof ze het raam op — heel klein kiertje, ademde de scherpe avondlucht, keek met droge oogen naar de omtrekken der bladerlooze boomen, naar de donkere wolken, die voorbij de maan dreven. De maan was geheel bedekt, begon zich los te werken uit de sponzen van zwart. Een wit wolkentipje kwam al verzilverd uit.

Ze wou ’m er uit zien komen. Maar hij kwam niet. Alleen wat wolkenrandjes stonden gekleurd alsof in de verte zilverbrand was.

Den volgenden morgen lag moeder nog te bed, toen ze terugkwamen. Riek frisch van de wandeling. Jo met kringen onder de oogen.

Moeder stak het hoofd uit de alkoof.

„Wat heit ’t gekost?”

„Twee en twintig gulden, twee en zestig cent” ..

„Watte?”

„Zes woorden, elk van drie gulden zeven en zeventig cent.” ...

„’t Is godbeterme ’n geld! Had je dan zes woorden noodig?"

„Natuurlijk ... Wolters — Indisch-ambtenaar — Semarang — ja — Jo*

„Ha-je dan Indisch niet weg kenne laten, stommert? Affijn. Laat ik je een zoen geven om je te felisisteeren.”