Schetsen, deel 1

KLINIEK.    185

benauwd was.. . zoo warrem ... maar ze sneje d’r lekker niet... ze sneje d’r niet zoo as Toos...

De lichtblauwe oogleden hingen zwaar over de oogen. Er was een groote rust in de kamer. De scherpe, puntige pen kraste, de stemmen klonken soms gonzend, de kachel pruttelde. De studenten schreven haastig of keken naar het waswitte kind in het bed. Ze hield haar handen gevouwen, het hoofd lei iets op zij. Korte ademgeluidjes kwamen uit den kleinen drogen mond. Het bed met de witte lakens, de verfomfaaide dekens, stond scherp in zijn harde lijnen in den kring van de mannen.

Het wit van de lakens, de marmeren witheid van het kind waren omvat in de donkere vlakken der kleeren, waarin het robuste vleesch van handen en gezichten kwam kleuren. Half gebogen met een grijze pluiming der bakkebaarden boven de ronding van rug zat de professor, met een geringde hand op de dekens.

Nou werd ze weer wa-beter... ’t Was toch wel gezellig zoo ... dat ware nou allemaal dokters... die kwamme leere van den profester die alles wist... nou maar die bleeke zag dr ook niet voordeelig uit. .. Wat had die zwarte bij ’t raam ’n neus. .. ’t leek wel niks... mot zoo’n groote man nog leere ... nou breek me klomp. .. most ze nog lang blijve ... Ze kreeg zoo’n slaap . .. Kemiek as je zoo lui lag .. . moeder had net de wasch vandaag... en morgen dat groote kantoor op de Heeregracht... wat brandde die kachel... daar kreeg je ’t benauwd van... Was ’t nou weer om te stoke?... Slape zou ze toch maar niet... als je slape gin g sneje ze je o p e om je van binnen te kijke.. . zoo as met Toos d’r been .. .