Schetsen, deel 1

i8₄    kliniek.:

dend van leven geweest waren, als de witte dunne, doorzichtige neusvleugels niet zoo koortsig hadden bewogen.

Ze lag marmer-mat, wassig bleek op het ijzeren bedje. Toen hij even ophield met vragen, lachte ze flauwtjes om een afbeelding an den wand, om een man met zoo’n kemieken buik... Wat *n gekke plaat.. . zoo’n rare man ... En ze zag een student, die zat te schrijven ... Wat leek-ie op Joo-

pi... Net zulleke dikke koone Net zulleke

kemieke oogen ... ze most effen lache nou ze an ’m dacht... ze zag ’m nog zitte op ’t stoepie bij de Munt... toen die de suikerboontjes uit z’n broekzak haalde... en ze wel stroop leeke... zoo nat als ze geworden ware ...

... „O God, profester... niet snije!...”

„Nee, nee, kindje."

Ze hield de oogen niet af van de instrumenten, stootend ademhalend... Hadde ze Toos niet in d’r been gesneje .. .

De professor begon te ausculteeren. Hij luisterde overal met de stethoscoop en zei dingen in *n vreemde taal... Waarom spraken ze nou Frans?... Waarom klopte ze d’r op d’r borst... Je kon je lache haast niet houen... Net of-ie tegen ’n doos klopte ... Wat ’n mensch toch raar gemaakt was... dat je zoo hol was van binne... Je zou zwere dat d’r iemand in ’t donker op de deur klopte... Wat ’n mooie gouwe bril had-ie... Wat had-ie warreme vingers ... nee maar Gompie!... nou teekende profester met ’n potlood op d’r bloote lijf... ’t leek wel ’n suikerhart... ze werd d’r warrem van... ze zweette op d’r voorhoofd... Nou keke ze allemaal naar d’r, de heere op de stoele ... ze keke naar wat profester teekende. .. Wat werd ze nou moe... en dat ’t hier zoo