Schetsen, deel 1

OUDEJAAR.

„’t Is morgen ook goed.”

„Vier minuten voor twaalf!”

„Pa, kijk eens op uw horloge!”

„Ik heb de klok straks gelijk gezet.”

„Leen, let jij op de klok, terwijl ik schoone borden geef.”

„Haast je dan wat.”

„Akelig spook, hou je nou niet of je dronken bent. ”

„Ik ben dronken, heusch.”

„Pa kijk dat malle spook eens!”

Lang, lang vroolijk-opklinkend gelach, zoo vroolijk als het schitteren van de zilveren vork, die in zijn hand rust.

„Dolf, je bord.”

„Dank u.”

„Hoe vin-je ze?

„Prachtig.”

„Heb je ooit zulke dikke tong gezien?” „Kolossaal.”

„Ze sprong de mand uit.”

„Moeder wou ze voor morgen bewaren om te koken.”

„Nee, gebakken is ze lekkerder.”

„Dolf, trek jij de witte wijn eens open. „Voorzichtig, Dolf!. .. Niet zoo hard! ... Pas op anders breekt de hals.”

„Hè, wat een slag!”

„Pas op, pas op, jongens... ’t is op slag van twaalf!”

„Haast je dan Dolf, schenk de glazen in! Gauw dan wat, jongen!. . . Pas op! . .. Dat was d’r haast naast. . . Nou Marie nog” . ..

„Stilte . .. Hou even jullie monden!”

„Hoor je buiten de stoombooten?”

„Wat een lawaai.”