Schetsen, deel 1

i66    OUDEJAAR.

voelen nog nat ... Ze voelen zoo rood.. . Nou zal-ie blijven kijken naar zijn bord, tot er wéér wat gezegd wordt. ..

„Negen minuten voor twaalf!”

„Kind wat drink jij!”

„Ik wil dronken worden.”

„Ma, Klaar wil dronken worden/

„Klaar pas op ... . Z’ is koppig.”

„Kan me niks schelen.”

„O! .... ik heb ’m!”

„Schei toch uit gekkinnen!”

„Trek je mee an ’t trouwbeen, Marie?” „Niet valsch doen, jij neemt ’t langste end!”

„Je kunt ’t niet vasthouden, ’t is zoo vet.” „Hoera! Hoera! Ik heb ’t kortste!”

„Leentje trouwt ^Jt eerst, pa!”

„Heerlijk, h e e r 1 ij k, ik trouw ’t eerst, jullie blijven ouwe vrijsters!”

„Daar heb je ’t nou. .. Kun je dan niet zien wat je doet?”

„Nou ’t was maar een ongelukje!”

„’t Heele tafelkleed bedorven!”

„’t Gaat ’r toch uit met zout.”

„Dolf geef ’t zout eens aan.”

„Veel op doen, nog meer. Zoo. Laat nou maar stil drogen.”

„Klaar zet jij je glas ook wat verder op, anders gebeurt ’t weer.”

„Wil je nog een stuk, Dolf?”

„Dank u.”

„Kom neem nog 'n pootje.”

„Dank u.”

„Ze moeten op in ’t ouwe jaar.”

„Nee ik neem liever een stukje tong.”

„Heb ik niet gezegd, dat je gerust een had kunnen laten staan?”