Schetsen, deel 6

Santje lei in de benauwd-drukkende dekens, het hoofd verborgen, de glimmende cigaret in de kom van ’r hand. ’t Was niet uit te houen. Wat draaide Dribbel nou! En as je opkeek of je bewoog was je’r bij, mocht je in geen maand uit. Je stikte. Strakkies was ze al zoo wee geworden, toen de rook niet uit V keel en ’r neus wou. Nou brak ’r ’t angstzweet uit. O, wat voelde ze zich stierlijk naar....

De oogen wijd-open lag ze te staren in ’t duister dekenbeschot, luistrend naar Dribbel in den andren hoek der kamer. Dichtbij hoorde ze Anna’s gegiegel die door ’n dekentuitje blies. As Dribbel nog vijf minuten bleef zou ze ’t besterven, ’t Heele bed danste met ’r rond, d’r hersens gingen öp en neer, zoo akelig licht....

„Weg!” riep Marie.

De hoofden staken puffend boven de dekens.

„Hij’s nog an,” zei Gree lach-schuddend: „maar me vingers doen pijn” ....

„Pas op,” waarschuwde Co weer: „ze komt nog terug” ...

„Hè, ’k dacht dat ’k stikte,” zuchtte Anna: „puf, wat ’n benauwdheid” .. .

„Ze is weg, Santje!”

„Santje!”

„Pischt! Santje!” .. .

Maar Santje lei stil te huilen.

„Scheelt ’r wat an?”

„Santje huilt!” .. .

D’r tranen liepen als straaltjes op ’t kussen. Nou ze zoo wéé van ’t rooken was, kwam ’r óuwe verdriet boven.

„Spook! Wat grien je!”

„’k Wou da’k dóód was!”

„Wie het je wat gedaan?”