Schetsen, deel 6

„As die nog lééfde zat je hier niet,” merkte Coba op.

„Nou da’s bij wijze van spreken,” rookte Jet.

„Mijn vader,” zei Anna: „die had ’n rekkie met allemaal lange goudsche pijpen en dan kreeg moeder wat ’n uitbrander as ze d’r een gebroken had” .. .

„Klesse jullie nou niet van vader en moeder,” viel Santje uit: „dood is dood.”

Ze had veel van V moeder gehouen, ook van ’r vader — je dee ’t beste V zoo weinig mogelijk an te denken.

Ze kwamen toch niet werom.

„Jonges wat staat r ’n damp,” waarschuwde Marie: „je kan ’m wel snijjen. Zal *k spuien?”

„As je ’t maar stilletjes doet,” zei Gree: „puf — ik krijg ’t benauwd” ....

Ze had zich in den rook verslikt, hield zich hoestend an ’t ledikant vast. En ook in d’andre bedden der slaapzaal klonk gekuch en geschraap.

„Wat maken jullie ’n herrie”, riep Anna: „ik blaas kringen. Kijk is! Puf! Niet één die ’t me nadoet!”...

„Suscht!”

„Suscht!”

De deur benee piepte. Dribbel kwam an. De dekens vlogen over de hoofden. De cigaretten verdwenen onder dek.

Verwonderd en verschrikt liep tante de bedden langs, kijkend, snuivend. Zoo’n brandlucht had ze nog zelden geroken. En ’t raam open!

„Meisjes!”, riep ze.

Maar de meisjes sliepen. Toen bukte tante onder de bedden, keek, tastte — nergens vuur. Ze liep van voor naar achter, overal snufflend — je zou zweren dat ’r iets gesmeuld had ... dat ’n man ...