Schetsen, deel 6

„Niemand. Laat me met rust!"

„Wil je nog ’n zuurtje?"

„Nee — ik wil dóód".....

Ze begon te snikken.

In d’r leeg, licht-duizlig hoofd voelde ze verlatenheid, ellende. De heele wereld was ellende. As je moeder dood was, stopten ze je in ’n weeshuis bij vreemden ... O, o wat was ze miserabel!....

„Wil je drinke, Sannie?”

„Nee — ik wil dóód — ik wil bij moeder!” .. .

„Ben je niet goed?"

„Nee! Nee!”, kribde ze: „ik wil dóód” ....

„Neem dan eèrst nog ’n zuurtje" ....

„Nee! Nee!.... O, moedertje ... moedertje!*

Heftig snikkend lei ze, niet verder pratend.

Gree die op was gestaan en op ’t restant van ’r cigaret pruimde, wat lekker most wezen, wachtte nog bij ’t bed toen tante Dribbel op ’r kousen weronr sloop.

„Wat is ’r te doen! Waarom ben je uit bed?”

„ ... Sannie huilt zóó,” zei Gree, medelijdend: „ze roept om ’r moeder” ....

„Ik wil dóód,” snikte Santje nog eens.

„Mag je niet wenschen," zei tante, goedig: „foei, foei!"

En op den rand van ’t bed begon ze de plotsling-levensmoede te sussen, die niet gesust wilde wezen, maar in ’r benauwd-róókrige-duizligheid dóód wou..,