Schetsen, deel 6

blazend, zaten ze te rooken, precies negentien brandende cigaretten. Meer waren er niet in de doos geweest. In ’t schemerdonker zag je de uitgelaten lachoogjes die vurig de rookwolkjes doorboorden. Heele spiralende dampen trokken naar ’t maanlicht »Jonges,” zei Jet bij 't raam: „willejulliegeloove dat ik ’t lékker vin? ’k Wou dat je ’r nóg een had.. .”

„Ik heb is ’n havana gerookt,” zei Trees an de overzij: „maar da’s zwaar. Puf! Puf! Ik zuig maar lekkertjes langzaam.”

„Was die góéd?”, lachte Santje: „*k wou ’m al ansteke onder 't dek toen Dribbel ’r nog was — maar ’t lukte niet. Hè, wat lóllig! Zeg, zouen we ’t raam niet effen openzetten?”

„Dat hoort Dribbel benee — nee, waai ’t maar *n beetje weg” ...

Ze dampten even zwijgend, met afkeerige blaas-lippen.

.Het maanlicht bescheen de vreemde gezichten onder de witte nachtmutsjes, de bedden, de kolkende rookplofjes.

Die niet rookten zaten te lach-gieglen, druk grin-nekend om den blauwen schemer die in de kamer hing.

„Heb je wel is gepruimd?” vroeg Gree, ’n zuurtje in ’r rechter-mondgeheimenis en de walmende cigaret geplakt tusschen de lippen.

„Ik zou je danken,” rilde Santje die wee begon te worden van ’t vettig gedamp.

„Nou, ik wel, ” rookte Gree: „Eens heb ’k ’n meppie genomen uit m’n aanstaande z’n doos — net bittere

amandelen ”

„Ik heb,” zei Jet — nou kwamen de heldendaden los: „Ik heb is ’n pijp van me vader gerookt toen die nog leefde” ....