Schetsen, deel 4

WANHOOP.

„Nou, doe ’m maar ’r in!” riep Jonathan, het mes drogend aan den zeepdoek.

„Zal ’k?” vroeg zij voorzichtig.

„Ga ]e gang!” . ..

’t Kón nou wel. Het was bij tweeën. Dan kwam geen kip. En Frits was goed genoeg voor de nietvaste klanten.

In de kleine achterkamer liep zij bedrijvig van de kast naar de kachel, van de kachel naar de tafel. Visch. In geen tijden gebeurd. En wat ’n visch. Zóó blank als sneeuw. En ’n levertje zoo wit, zoo wit... Je kreeg ’t water in je mond, énkel bij ’t zien. Lief van moeder. Zoo erreg lief. Zoo. Daar ging-die in de kokende pan. En de boter werd al bruin, ’n Half ons natuurboter. Margarine bij visch smaakt niet. Lekkerder diner bestond niet op de heele wereld, ’t Was gewoon goddelijk! Schel visch die schilverde, prachtige aardappels en gebraden boter. En vooraf ’n boterhammetje met lever. Hè!

„Hij kookt, Jo!”, waarschuwde ze opgewekt.

„Prachtig!” riep hij.

Frits veegde in den benauw^Tden barbierswinkel het haar bijeen van een schipper die pas geknipt was, borstelig bruin haar dat veerkrachtig over den vloer tolde.

89