Schetsen, deel 4

90    WANHOOP.

De jaloezieën waren neergelaten. Voor en achter was het gezellig. Jonathan neuriede er bij. ’t Was zoo kwaad niet, pas getrouwd èn — schelvisch, schelvisch met échte natuurboter.

Pien.

De schel ging over. Allemachtig! Goddank, een onbekende. In ’n wip was Jonathan achter de deur van de huiskamer. Dat kon Frits wel af. Hij verdraaide ’t om gestoord te worden in z’n schelvischje.

De huiskamer grensde aan den winkel. Door de tulen gordijnen kon je iedereen zien zonder dat ze je zagen. Wat ’n lust om hier te zitten. Marie had een schoon tafelkleed gelegd. De versche mosterd stond klaar en op de kachel dampten de geëmailleerde pannetjes.

„Heerlijke visch,” zei de vrouw: „’n juweel van ⁹n visch...”

Bij ’t fornuis prikte zij in de stoomende pan. Ze was nog niet gaar.

„En je lever?”, vroeg hij, blij de handen wrijvend.

„Zilver. Enkel Zilver.. .”

„Geef mij vast een boterham...”

Zij, huiselijk, gezellig, prettig jong wijije, lepelde voorzichtig in het kleine pannetje, sneed dunne boterhammen, smeerde de lever er op.

Gulzig schoof Jonathan bij, hapte er op los.

„Fijn!”, smakte hij: „heèèrlijk!...”

En een zeer zalig gevoel overkwam hem. Bij schelvisch-lever speciaal kan dat gebeuren. Jonathan leunde achterover, schurkte de schouders, keek zijn huiskamer rond. Een half jaar getrouwd — een warm nestje — lever — èn pruttelende boter.

„Hè ..zuchtte hij.

Maar tegelijk bewolkte een grauwe schrik zijn bol blozend gelaat.

De voordeur zei „pien”.